ซีอานแล้ว ให้ชีกูบำรุงให้เจ้า ข้านำยาชั้นดีมาจาก เสฉวนจำนวนหนึ่ง”
ในสายตาที่เขามองนางฉายแววรู้สึกผิดอย่างเบาบาง
เจียงเซี่ยนก็เกรงใจเล็กน้อย
ในวงการราชการไม่ได้มีเพียงแค่นางคนเดียวที่แยกกันอยู่คนละที่เหมือนอย่างตอนนี้ ผู้ว่าราชการมณฑลเจ้อเจียง ผู้ว่าราชการมณฑลก่วงตงกับก่วงซี และผู้ว่าราชการมณฑลอวิ๋นกุ้ยแต่ก่อนมีคน นไหนไม่ทิ้งครอบครัวไว้ที่เมืองหลวงบ้าง ในเมื่อนางตามหลี่เชียนมาส่านซีแล้ว ก็ควรจะปรับตัวให้เข้ากับชีวิตแบบนี้ถึงจะถูก ถึงเวลานี้แล้วบอกว่าไม่อยากให้หลี่เชียนไปเมืองกา าน เช่นนี้ทำให้หลี่เชียนลำบากใจไม่ใช่หรือ?
นางอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของหลี่เชียน และเอ่ยเสียงเบาว่า “พอเจ้าว่างแล้วต้องมาเยี่ยมข้านะ!”
น้ำเสียงออดอ้อนเป็นอย่างมาก
หลี่เชียนยังไปไม่ถึงซีอานก็ไม่อยากไปเมืองกานแล้ว
“แน่นอน!” เขาหอมแก้มของเจียงเซี่ยน และรับรองกับนางอย่างจริงจัง
เจียงเซี่ยนก็สบายใจขึ้นแล้ว
นางชอบที่หลี่เชียนให้ความสำคัญแบบนี้ เหม
