ือนนางเป็นคนในใจเขา จะสะเพร่าไม่ได้แม้แต่ครู่เดียว
เจียงเซี่ยนถามหลี่เชียน “เจ้านำยาอะไรกลับมาบ้าง?”
“ชวนเป้ย หวงเหลียน เทียนหมา ปั้นซย่า…มีหมด! ยาที่มีชื่อเสียงของเสฉวนต่างนำกลับมาจำนวนหนึ่ง บรรจุเต็มรถสิบกว่าคัน” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไว้อีกไม่กี่วันท่านหมอ ฉางมาแล้ว เจ้าค่อยให้เขาห่อให้เจ้าส่วนหนึ่งส่งไปเมืองหลวง ถึงพวกเขาจะไม่ขาดแคลนของพวกนี้ แต่ก็เป็นน้ำใจเล็กน้อยของพวกเราเช่นกัน”
ฉางจิงพี่ชายของฉางเหริ่นตงไปเสฉวนกับหลี่เชียน
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ท่านหมอฉางตามพวกเจ้าไปเสฉวน ได้อะไรมาหรือไม่?”
หลี่เชียนพยักหน้า และเอ่ยว่า “ท่านหมอฉางตกลงกับคนในอาชีพเดียวกันของทางนั้นแล้ว ต่อไปยาในร้านขายยาของเขาทั้งหมด ร้านขายยาของทางนั้นจะเป็นคนจัดหาให้ ท่านหมอฉางคิดจะเป ปิดร้านขายยาที่ที่พวกเราอยู่ ตอนที่มีโรคที่รักษายาก ท่านหมอฉางทั้งสองก็สามารถปรึกษาเรื่องการใช้ยาได้ เวลาในบ้านมีใครไม่สบาย ก็ไม่ต้องไปที่ที่ไกลขนาดนั้น ในเมื่อพวกเราต
