วาดกลัวคนเดียว…แล้วก็อยากเจอนาง…อยากเจอนาง เร็วหน่อย…
ในที่สุดเวลานี้ก็สมปรารถนา
สีหน้าประหลาดใจและรอยยิ้มดีใจดั่งบุปผาของเจียงเซี่ยน ล้วนทำให้เขารู้สึกถึงความดีใจที่วิ่งเต้นพันลี้
เขาออกแรงกอดตอบคนตัวเล็กในอ้อมแขน
เหมือนกำลังกอดหยกเนื้ออ่อน
กลิ่นหอมอ่อนๆ ละมุนละไมที่แผ่ออกมาจากตัวนางทำให้หลี่เชียนที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยฝุ่นรู้สึกละอายใจเล็กน้อย
หากรู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เขาก็น่าจะหวีผมและล้างหน้าสักรอบแล้วค่อยมาพบนาง
ทว่าเขาก็ไม่อยากปล่อย
หลี่เชียนหอมหน้าผากของเจียงเซี่ยนตามใจสองที ถึงจะค่อยๆ ปล่อยนาง แล้วมองดวงตาของนางอย่างอ่อนโยนและอมยิ้มพลางเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยมาคุยกับเจ้า”
เจียงเซี่ยนไม่อยากปล่อยเขาไป แต่พอเห็นหนวดที่เหมือนเสาเล็กๆ ที่ผุดออกมาจากใต้คาง และดวงตาสีแดงทั้งสองข้างที่ปรากฏเส้นเลือดของเขา นางก็ปวดใจมาก และรีบเร่งเขา “รีบไปเปล ลี่ยนเสื้อผ้า!” แล้วก็ตะโกนเรียกฉิงเค่อเสียงดัง “ไปดูว่าจุดแวะพักระหว่างทางยังมีของกินอะไรหรือไม่? หากไม่มี ก็ให้หลิวตงเยว
