เรียนวิชาวินิจฉัยและชมงานศิลปะ”
“นายหญิงคังยังมีลูกสาวอีกสองคน ลูกสาวคนโตปีนี้อายุสิบสองปีแล้ว ส่วนลูกสาวคนรองปีนี้อายุสิบปี กิริยาท่าทางล้วนมีแบบแผน ข้าให้นายหญิงคังสอนน้องหญิง ก็เพราะอยากให้น้องห หญิงติดต่อกับคุณหนูทั้งสองของตระกูลคังมากๆ”
“ส่วนนายหญิงคังจะยอมให้ลูกสาวของตนเองติดต่อกับน้องหญิงหรือไม่นั้น นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าน้องหญิงมีโชคนี้หรือไม่แล้ว”
“เรื่องนี้น่ะ…ท่านก็ไม่ต้องยุ่งแล้ว”
“ข้าจัดการเอง!”
ประโยคสุดท้าย…นิยามเรื่องนี้แล้ว
เจียงเซี่ยนยกชาส่งแขก
ฮูหยินเหอมองเจียงเซี่ยนที่สีหน้าไร้อารมณ์แต่หน้าตากลับน่าเกรงขาม แล้วรู้สึกเหมือนลมหนาวที่แช่แข็งคนมาปะทะหน้า นางยังกล้าพูดอีกที่ไหนกัน จึงรีบลุกขึ้นเอ่ยว่า “ได้” และพ พาแม่นมเฉิงที่ติดตามอยู่ข้างกายออกไป
เดินถึงข้างนอก เห็นพุดตานที่บานอยู่ใต้แสงแดดตอนเที่ยงปลายฤดูใบไม้ร่วง ถึงจะรู้สึกว่าอุณหภูมิกลับมาอบอุ่น บนร่างกายมีความรู้สึกแล้ว
“เจ้าว่า…ท่านหญิงหมายความว่าอย่างไร?” นางอยู่ระหว่างทางกลับไป และอดไม่ได้ที่จะกระซิ
