บกับแม่นมเฉิงว่า “นายหญิงคังจะยอมให้ลูกสาวติดต่อกับตงจื้อหรือไม่ นายหญิงคังเป็นอาจารย์ ไม่ใช่หรือ? ลูกสาวของนางคอยอยู่เป็นเพื่อนตงจื้อ ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลไม่ใช่หรือ?”
แม่นมเฉิงไม่รู้จะพูดอะไรดี
ทว่านางเป็นคนรับใช้จนชินแล้ว จึงคาดเดาความคิดของคนอื่นจากการสังเกตสีหน้าและคำพูดเป็น
นางส่งฮูหยินเหอไปอย่างอ้ำๆ อึ้งๆ และออกจากจวนไปหาป้าเหอทันที แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ป้าเหอฟัง
ป้าเหอด่าน้องสาวของสามีตนเองอย่างสาดเสียเทเสียในใจ และรีบมาพบฮูหยินเหอที่ตระกูลหลี่ก่อนอาหารมื้อเย็น
ฮูหยินเหอกำลังคุยกับเกาเมี่ยวหรง
“ต่อไปห้องหนังสือนั้นก็ให้เจ้าสอนแล้ว” ฮูหยินเหอรู้สึกว่าตนเองจัดการเรื่องนี้ได้แล้ว ตอนที่เอ่ย สีหน้าจึงแดงเปล่งปลั่ง และตื่นเต้นมาก “เจ้าก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีสถานที่ แล้ว ต่อไปพวกเจ้ายังคงรวมตัวกันที่นั่นเช่นเดิม พวกคุณหนูเล่นด้วยกันอย่างมีความสุข จะดีแค่ไหนกัน!”
เกาเมี่ยวหรงเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา และเอ่ยว่า “ท่านหญิงตกลงแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“ตกลงแล้ว!” ฮ
