ูหยินเหอเอ่ยอย่างดีใจ “บอกว่าต่อไปตงจื้อจะเรียนหนังสือในห้องหนังสือของนาง”
เกาเมี่ยวหรงประหลาดใจมากขึ้นแล้ว จึงเอ่ยว่า “ต่อไปตงตื้อจะไม่เล่นกับคุณหนูจูและคุณหนูหนิวแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“เรื่องนี้…” ฮูหยินเหอเอ่ยอย่างลังเล “น่าจะเล่นด้วยกันได้กระมัง? เพียงแต่เวลาเรียนน่าจะไม่ได้…”
เกาเมี่ยวหรงขมวดคิ้ว อยากพูดอะไรบางอย่าง ป้าเหอก็ไอหนักๆ ขัดจังหวะทั้งสองคน และเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วเอ่ยอย่างแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่า “เมี่ยวหรงอยู่ที่นี่ หรือ? ทำไมวันนี้ไม่คัดลอกหนังสือ! เจ้าเป็นแขกที่มาไม่บ่อยจริงๆ ช่วงนี้สอนคุณหนูหนิวกับคุณหนูจูตลอด เวลาไม่มีสอนยังต้องเตรียมการสอนอีก แม่นมเฉิงควรจะตุ๋นพวกชาอรหันต์ส่งไปให ห้คุณหนูเกาสักหน่อยถึงจะถูก ได้ยินว่าสิ่งนี้ดีต่อคอเป็นพิเศษ อาจารย์สอนหนังสือทางฝูเจี้ยนล้วนชอบดื่มสิ่งนี้!”
เสียงพูดของนางแปลกไปเล็กน้อย คนที่อยู่ในห้องต่างก็รู้สึกได้
ฮูหยินเหอไม่ค่อยพอใจ
แต่เกาเมี่ยวหรงกลับสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
ทว่าป้าเหอไม่มองเกาเมี่ยวหรงอีกเลย นาง
