งอวิ๋นกำลังอยากโต้แย้งสักหน่อย แต่เห็นเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างหน้า แล้วฝูงชนก็แยกออกอย่างเป็นธรรมชาติ หลีกทางให้เหล่าบุรุษรูปร่างสูงใหญ่และแข็งแรงที่ขี่ม้า และ ล้อมด้วยชายหนุ่มที่คิ้วดกดำตาโตอย่างแน่นหนาตรงมาทางพวกเขา
ทั้งสองคนตกใจมาก และรีบหลบไปข้างๆ
ใครจะรู้ว่าชายหนุ่มที่ขี่ม้ากลุ่มนั้นกลับเอ่ยว่า “หยุด” และดึงบังเหียนยกกีบ ฝืนหยุดม้าลงตรงหน้าพวกเขา
ชายหนุ่มที่ถูกล้อมอย่างแน่นหนากระโดดลงจากม้า และเอ่ยเสียงดังว่า “ท่านคังกับท่านเจิ้งที่มาจากเมืองหลวงใช่หรือไม่?”
ทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก และพยักหน้าติดกันหลายครั้ง
บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ผู้นั้นก็หัวเราะอย่างสดใสเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ข้าคือหลี่ฉางชิง ได้ยินท่านหญิงบอกว่า นางเชิญอาจารย์มาให้ตระกูลหลี่สองคน ต่างก็มาจากตระกูลจิ้นซื่อ ข้า ารู้สึกดีใจ จึงมาต้อนรับท่านทั้งสองโดยเฉพาะ หากมีตรงไหนเสียมารยาทไป ขอให้ท่านทั้งสองโปรดอภัยให้ด้วย”
นึกไม่ถึงว่าหลี่ฉางชิงแม่ทัพซานซีจะมาต้อนรับพวกเขาด้วยตนเอง
ทั้งสองคนเปลี่ยนสีหน้าพร้อมกัน แ
