ละรีบเข้าไปคารวะ
“ท่านไม่ต้องมากพิธี” หลี่ฉางชิงจับทั้งสองคน และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อมาแล้ว ก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ข้าเป็นคนหยาบคาย ชอบความตรงไปตรงมา พวกท่านมีอะไรก็บอกข้าตรง งๆ หากอ้อมค้อมเกินไป ข้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี กลับเสียน้ำใจของท่านทั้งสองเปล่าๆ”
เดินมาใกล้แล้ว ถึงจะพบว่าตอนที่หลี่ฉางชิงยิ้มนั้น มุมปากกับหางตาต่างก็มีรอยยิ้มที่ลึกมากแล้ว
คนๆ นี้ไม่เพียงแต่ชอบยิ้ม ทว่ายังร่างกายแข็งแรง ดังนั้นมองแวบแรก จึงดูเหมือนอายุเพียงแค่สามสิบกว่าปี
เจิ้งเจียนครุ่นคิดอยู่ในใจ และซาบซึ้งกับที่หลี่ฉางชิงมารับพวกเขาด้วยตนเองมาก
บางครั้งคนอยู่ที่ไหนไม่สำคัญ สำคัญคือเจ้าอยู่ที่นี่ได้รับความเคารพและใช้ชีวิตมีความสุขหรือไม่
จวนจิ้งไห่โหวต้องมีอำนาจมากกว่าและมีสถานที่ให้พวกเขาแสดงความสามารถพิเศษออกมาอย่างเต็มที่มากกว่าตระกูลหลี่อย่างแน่นอน ทว่าพวกเขาไปแล้ว กลับอาจจะไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างมีมารย ยาทแบบนี้
เวลานี้เจิ้งเจียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจเล็กน้อย
ยังดีที่เขาเลือกมาซานซี ไม่อย่างนั้นก็พลาดจากตร
