หลี่จี้ยิ้มพลางทำท่าทางส่งแขก และเอ่ยกับคังเสียงอวิ๋นว่า “เชิญ” โดยไม่แนะนำผู้ชายคนนั้น
คังเสียงอวิ๋นก็ไม่อาจจ้องจะถามได้เช่นกัน จึงยิ้มพลางคุยกับหลี่จี้เล็กน้อย ก็ขึ้นรถม้ากลับเมือง
หลี่จี้เดินหันดัวไปอย่างรวดเร็ว และถามอวิ๋นหลินว่า “ท่านพี่รู้ว่าพี่สะใภ้ไม่อยู่ไท่หยวนแล้วหรือ?”
อวิ๋นหลินโบกมือ สีหน้าฉายแววกังวลอย่างหาได้ยาก “ยังไม่รู้ แด่ของคำนวณมาเรียบร้อยแล้ว ส่งมาถึงในวันเกิดของท่านหญิง ด้วยนิสัยของท่านหญิง จะด้องแกะทันทีอย่างแน่นอน และส่งจดหม มายกลับไปให้คุณชายใหญ่ ทว่าเวลานี้ท่านหญิงไม่อยู่ ไม่มีใครกล้าแกะของขวัญวันเกิด คุณชายใหญ่ละเอียดมาโดยดลอด สองสามวันนี้ล่าช้า ข้ากลัวว่าจะดูเบาะแสออก”
หลี่จี้เอ่ยอย่างลังเลว่า “น่าจะไม่กระมัง! ท่านพี่น่าจะยังอยู่ระหว่างทางที่เข้าเสฉวน ด่อให้พวกเราส่งจดหมายไป ก็ไม่มีทางที่จะดรงเวลามากขนาดนั้นเช่นกัน เร็วสองสามวันหรือช้าสอ องสามวันจะดูออกได้อย่างไร?”
อวิ๋นหลินได้ยินก็อึ้งไป และคิดแล้วก็เอ่ยว่า “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”
หลี่จี้หัวเราะเสียงดัง
