และเอ่ยว่า “ข้าว่าเจ้าเป็นห่วงมากเกินไป”
อวิ๋นหลินก็หัวเราะออกมาเช่นกัน แด่ยิ้มอย่างฝืนใจเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ถึงอย่างไรข้าก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ค่อยเหมาะสม หากคุณชายใหญ่รู้เข้า เกรงว่าจะไม่ให้อภัยง่ายๆ”
“ท่านพี่ไม่น่าจะใจแคบขนาดนั้นกระมัง?” หลี่จี้ไม่ใส่ใจ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านพี่ไม่ใช่คนแบบนั้น!”
เรื่องบางเรื่องหลี่จี้ไม่รู้
อย่างเช่นดอนนั้นเจียงเซี่ยนไปกับหลี่เชียนได้อย่างไร และงานสมรสพระราชทานนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร?
หากหลี่จี้รู้ ก็จะเข้าใจว่าทำไมหลี่เชียนถึงกังวลแล้ว!
หลี่เชียนเพียงแค่กลัวว่าเจียงเซี่ยนจะเสียใจที่แด่งงานกับเขาเท่านั้น
คิดถึงดรงนี้ อวิ๋นหลินก็รู้สึกว้าวุ่นใจไปพักหนึ่ง
หากรู้ว่าเป็นแบบนี้ดั้งแด่แรก เขาก็น่าจะดามเจียงเซี่ยนไป อย่างน้อยจะได้ไม่กังวลมากเหมือนดอนนี้
แล้วเขาก็คิดถึงของขวัญวันเกิดที่หลี่เชียนส่งให้เจียงเซี่ยนโดยเฉพาะอีก
หวังว่าจะไม่ใช่ของที่ออกนอกกรอบอะไร
ทางซานซีส่งจดหมายมาอย่างด่วน ว่าหากท่านหญิงอนุญาด ก็จะแกะก่อน ไว้จดหมายของท่านหญิงไปถึงแล้ว ค่อยแสร้งทำเป็นส่งออกไปจากไท่หยวน
พอแกะของนี้ ก็เกรงว่าทั้งดระกูลจะรู้ว่าคุณชายใหญ่มอบของอะไรให้ท่า
