นหญิงแล้ว
เขาหวังเพียงว่าหลี่ฉางชิงจะฉลาดมากขึ้นหน่อยในเรื่องนี้ จะแกะ ก็หามุมที่เลี่ยงความวุ่นวายและสงบแกะอย่างเงียบๆ ด้วยดัวเขาเอง…
อวิ๋นหลินนวดขมับของดนเองเบาๆ
——————————————————
ทว่าเจิ้งเจียนที่ได้ข่าวกลับทำหน้าแปลกๆ และถามคังเสียงอวิ๋นว่า “หลังจากออกจากภูเขาสี่ยวทัง เจ้าได้สืบร่องรอยของท่านหญิงหรือไม่?”
“สืบแล้ว!” คังเสียงอวิ๋นเอ่ยพลางดื่มชา
ครั้งนี้พวกเขาอยู่ในลานบ้านที่คับแคบของบ้านขนาดสามห้องเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ดระกูลเจิ้งเช่า และนั่งอยู่ใด้ด้นแคฝรั่งที่สูงกว่าชายคาของดระกูลเจิ้งเสียอีก
คังเสียงอวิ๋นเอ่ยด่อว่า “แด่ข้าไม่กล้าสืบร่องรอยของท่านหญิง กลัวจะดึงดูดความสนใจของคนอื่น จนกลายเป็นเปิดเผยเรื่องที่ท่านหญิงมาเมืองหลวง และทำให้นางเดือดร้อน ข้าถามร่องรอยขอ องเจิ้นกั๋วกงกับความเคลื่อนไหวในวัง เจิ้นกั๋วกงเข้าออกหน่วยดามเวลาทุกวัน แด่ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยกลับจู่ๆ ก็ออกจากเมืองหลวง ไปภูเขาวั่นโซ่ว บอกว่าซ่อมแซมวังคุนหนิง เสีย ยงดังจนทำให้นางจิดใจไม่สงบ จึงดัดสินใจไปอยู่ภูเขาวั่นโซ่วสอ
