ี่นางสำเร็จราชการแทนเจอเล็กน้อยแล้ว
ทว่าหลังจากเจียงเซี่ยนกลับไป นางใจเย็นลงทันที พอหวนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อย่างละเอียดอีกครั้ง ก็รู้สึกว่าตนเองตกลงง่ายเกินไปแล้ว น่าจะต่อรองกับตระกูลเจียงหรือไทฮองไทเฮาสักหน่อย
นางถามแม่นมของตนเองอย่างเยาะเย้ยตนเอง “ภูเขาวั่นโซ่วทำให้จิตใจอันเด็ดเดี่ยวของข้าค่อยๆ สลายไป และทำให้ข้าแก่ขึ้นหรือเปล่า? ข้าถึงเริ่มใจอ่อนกับเด็กพวกนี้แล้ว!”
แม่นมที่อยู่เป็นเพื่อนนางตลอดเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไทเฮาไม่ได้แก่ แต่สงสารเฉิงเอินกงต่างหาก! มีตระกูลหลี่ช่วยเหลือ เฉิงเอินกงก็ใช้ชีวิตในราชสำนักสบายหน่อยเช่นกัน”
เฉาไทเฮาพยักหน้า สุดท้ายก็ยังแอบถอนหายใจครั้งหนึ่งอยู่ดี
——————————————————-
ทว่าเจียงเซี่ยนที่กลับมาอยู่ข้างกายไทฮองไทเฮากลับอดไม่ได้ที่จะยิ้มให้ท่านยายอย่างสดใส
ไทฮองไทเฮารู้ว่าสำเร็จแล้ว
หลานสาวโน้มน้าวเฉาไทเฮาอย่างไร?
นางยังคิดว่าหากเจียงเซี่ยนทำไม่สำเร็จ นางจะออกหน้าจัดการด้วยตนเอง
แต่เวลานี้กลับอดไม่ได้ที่จะกอดเจียงเซี่ยน และถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “เป่าหนิงของพวกเราก็เริ่มโตเป็นผู้ใหญ่แล้วเช่นกัน!”
เจียงเซี่ยนเงยหน้า และเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใสว่า “ตอนนี้หม่อมฉ
