วันรุ่งขึ้นเจียงเซี่ยนตื่นแต่เช้า หลังจากวนในวัดต้าเป้าเอินที่ต้นไม้ใบหญ้าเจริญงอกงามเขียวชอุ่มและหมอกบางโอบล้อมรอบหนึ่ง ก็ไปรับประทานอาหารเช้าเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮา และเข ข้าไปจุดธูปในอุโบสถเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮา แล้วเดินเล่นในวัดเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮา
อาจจะเพราะคิดว่าหลานสาวทั้งสองหลังจากเจอกันครั้งนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไร ไทฮองไทเฮาจึงเอ่ยถึงองค์หญิงหย่งอันมารดาของเจียงเซี่ยน “…ฉลาดเป็นกรดตั้งแต่เด ด็ก เหมือนเด็กที่น่ารัก ใครเห็นต่างก็ชอบ แม้แต่คนที่ลำเอียงขนาดนั้นอย่างตาของเจ้า เวลาเจอแม่ของเจ้าก็ต้องอุ้มสักหน่อยเช่นกัน…เลี้ยงแมวที่ขนสีขาวตาสีเขียว ข้าเห็น ว่าน่ากลัว แต่แม่ของเจ้าชอบ ไปไหนก็พาไปด้วยตลอด มีวันส่งท้ายปีเก่าปีหนึ่ง ตาของเจ้าจัดงานเลี้ยงของสมาชิกในครอบครัวที่ตำหนักเจียวไท่ ข้าพาแม่ของเจ้าไปร่วมงานเลี้ยง ระหว ว่างทางแมวตัวนั้นหนีไป พวกเราหากันกลางดึกถ
