ึงจะเจอบนกิ่งของต้นไป่โบราณอายุร้อยปีที่ตำหนักอู่อิง ปรากฏว่าอาหารคืนส่งท้ายปีเก่าปีนั้นก็ไม่ได้กิน ตาของเจ้าตำหนินาง นาง ยังเถียงกับตาของเจ้าด้วย คนที่ชอบเอาชนะมากอย่างตาของเจ้า พออยู่ต่อหน้านางก็ไม่มีอารมณ์แล้ว เรื่องนี้จึงแล้วกันไป…ดังนั้นต่อมานางถูกใจพ่อของเจ้า และอยากแต่งงานกับพ พ่อของเจ้า ข้าจึงไม่สามารถขวางได้…”
เรื่องนี้เจียงเซี่ยนเคยได้ยินไทฮองไทเฮาเอ่ยถึง
เพียงแต่ตอนนั้นไทฮองไทเฮาหมดทางเยียวยาแล้ว หมอหลวงบอกว่ามีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วัน กรมวังกับกรมพิธีการต่างเตรียมเสื้อผ้าสำหรับคนตายเรียบร้อยแล้ว รอเพียงไทฮองไทเฮาสิ นใจ
น้ำตาของเจียงเซี่ยนร่วงลงมาอย่างต่อเนื่อง
“เจ้าเด็กคนนี้!” ไทฮองไทเฮาคิดว่าเจียงเซี่ยนคิดถึงมารดาที่ไม่เคยพบกัน จึงรีบเช็ดน้ำตาให้นาง และเอ่ยว่า “เจ้าไม่ต้องเสียใจแทนแม่ของเจ้า ชีวิตของนางน่ะ…ไม่เคยประสบคว วามทุกข์เลย หลังจากนางแต่งงานกับพ่
