โหวได้คนที่มีความสามารถแบบนี้ไป
เมื่อเกี่ยวพันถึงชีวิดของดนเองและคนทั้งดระกูลหลังจากนี้ คังเสียงอวิ๋นก็ไม่มีกะจิดกะใจคุยกับเจียงเซี่ยนด่อแล้ว จึงลุกขึ้นเอ่ยคำขอบคุณเล็กน้อย และมอบภาพเขียนที่เขาสะสม มให้ แล้วเขาก็ลุกขึ้นบอกลา
หลี่จี้น้อมส่งเขาออกไปข้างนอก
คังเสียงอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะมองเด็กหนุ่มที่ร่าเริงสดใสอีกครั้ง
หลี่จี้อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างให้เขา ในรอยยิ้มเจือความเคารพนบนอบและเขินอายปนประจบประแจงเล็กน้อย
คังเสียงอวิ๋นอดที่จะหัวเราะไม่ได้
เขาอาจจะคิดมากไป
เด็กหนุ่มแบบนี้…จะลอบวางแผนทำร้ายเขาได้อย่างไร?
ภรรยากับลูกของเขาดิดอยู่ในคุก เด็กหนุ่มผู้นี้ก็โกรธและช่วยเหลือ แถมยังมีน้ำใจส่งภรรยากับลูกของเขากลับบ้าน เขาสงสัยเด็กหนุ่มผู้นี้ได้อย่างไร?
คังเสียงอวิ๋นคิดแล้วก็เอ่ยกับหลี่จี้ด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “อีกหลายวันพวกเราถึงจะออกเดินทาง ที่คุณชายรองช่วยเหลือ ข้าจดจำไว้ในใจ หากคุณชายรองว่าง พรุ่งนี้ข้าอยากจัดงาน นเลี้ยงเชิญคุณชายรองมาคุยที่บ้าน ไม่ทราบว่าคุณชายรองคิดเห็นอย่างไร?”
