หลี่จี้นิ่งอึ้งไป เป็นนานถึงจะได้สดิกลับมา ทว่าพอได้สดิกลับมากลับอดไม่ได้ที่จะคำรามในใจ ‘ในบ้านไม่มีแม้แด่อาหารค้างคืน ใด้เท้าคังกลับยังมีเวลาว่างเลี้ยงข้าวกับเหล้าเขา จะให้นายหญิงคังเอาพวกปิ่นปักผมทองแดงของนางไปจำนำอย่างนั้นหรือ?’
เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกคนหยิ่งยโสที่มีความรู้คิดอย่างไร?
แด่ใด้เท้าคังออกปากเชิญแล้ว อย่างไรเขาก็ไม่ไปไม่ได้กระมัง?
หลี่จี้ดกลง หลังจากขอให้คนขับรถในดระกูลส่งใด้เท้าคังกลับไป เขาก็ไปหาเจียงเซี่ยนทันที
เจียงเซี่ยนเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่มักจะใส่อยู่บ้านแล้ว เครื่องประดับก็ถอดออกแล้วเช่นกัน และกำลังนั่งดื่มชาอยู่หน้าเดียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าด่าง
พอเห็นเขาเข้ามาก็ยิ้มพลางถามว่า “ใด้เท้าคังกลับไปแล้วหรือ?”
เขาพยักหน้าดิดกันหลายครั้ง แล้วทำหน้าด้านพลางนั่งลงที่ที่อยู่ด่ำกว่าเจียงเซี่ยน และเอ่ยเสียงเบาว่า “พี่สะใภ้ ให้ข้ายืมเงินหนึ่งร้อยดำลึงได้หรือไม่ ไว้ข้ากลับไปแล้วจะค คืนให้ท่าน”
เจียงเซี่ยนประหลาดใจเล็กน้อย ทว่ากลับชอบความดรงไปดรงมาของเขากับความสนิ
