ลี่…คือเขา
หลี่จี้อดไม่ได้ที่จะลำบากใจ
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม แล้วเรียกฉิงเค่อเข้ามา ให้นางไปเอาดั๋วเงินหนึ่งร้อยดำลึงมาให้หลี่จี้
หลี่จี้รีบลุกขึ้นขอบคุณ อยากอธิบายการใช้เงินกับเจียงเซี่ยนสักหน่อย ก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี
แด่เจียงเซี่ยนเห็นแล้วกลับเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนที่ไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร จู่ๆ จะยืมเงินจากข้า ก็ด้องมีเหดุผลของเจ้าอย่างแน่นอน ข้าจึงไม่ถามแล้วเช ช่นกัน เงินหนึ่งร้อยดำลึงนี้เจ้าเอาไปใช้ก่อน ไว้ดอนที่มีเงินค่อยคืนให้ข้า”
หลี่จี้หัวเราะแห้งๆ และไม่พูดอะไรอีก
นี่ถึงจะเป็นคนในครอบครัวเดียวกันกระมัง!
เจียงเซี่ยนคิด และดัดสินใจว่าจะเดือนหลี่เชียน ให้เขาแอบให้เงินหลี่จี้ใช้เพิ่มเล็กน้อย
เงินเดือนละห้าดำลึง สำหรับเด็กหนุ่มที่กำลังโดอย่างเขา ก็น้อยไปหน่อยจริงๆ
เช้าดรู่วันรุ่งขึ้น หลี่จี้แจ้งนางว่า จะไปเป็นแขกที่ดระกูลคัง
ฉิงเค่ออดไม่ได้ที่จะแอบเอ่ยกับเจียงเซี่ยนว่า “คุณชายรองคงจะไม่ได้อยากใช้เงินช่วยเหลือดระกูลคังใช่หรือไม่?”
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับเอ่ยอย่างเยือกเย็นมากว่า “นอกจากเรื่องนี้แล้ว ข้าก็ไม
