นละฝั่งซ้ายขวา
เจียงเซี่ยนประหลาดใจ
แต่สองคนที่ได้ยินเสียงกลับมองมาพร้อมกัน
“พี่สะใภ้!” หลี่จี้เด้งตัวขึ้นมาทันที และคารวะเจียงเซี่ยน พลางเอ่ยว่า “เด็กผู้หญิงคนนี้มาจากไหนกัน? ทำไมถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่แต่เช้าได้?”
ทว่าเด็กสาวคนนั้นกลับข่มอารมณ์ไว้ได้ ได้ยินหลี่จี้เอ่ยเช่นนี้ก็ไม่แก้ต่างเช่นกัน นางเข้ามาคุกเข่าคำนับเจียงเซี่ยนอย่างนอบน้อม แล้วถึงเอ่ยว่า “นายหญิง ข้าแซ่คัง ท่านพ่อเป็นผู้ช่วยของอุทยานซั่งหลิน ชื่อตวน ชื่อเสียงอวิ๋น นายหญิงจิตใจเมตตา ช่วยพวกเราทั้งครอบครัว พวกเราทั้งครอบครัวต่างซาบซึ้งอย่างหาสุดมิได้ อันที่จริงท่านแม่ควรมาขอบคุณถึงที่ด้วยตนเอง แต่เพราะเมื่อวานน้องชายคนเล็กตกใจ ท่านแม่ห่างกาย เขาก็ร้องไห้ไม่หยุด และข้างนอกก็มีคนของตระกูลหวังเฝ้าอยู่ กลัวจะเปิดเผยร่องรอย และก่อเรื่องให้นายหญิง จึงไม่กล้าจากมา และส่งข้ามาขอบคุณนายหญิงแทนเจ้าค่ะ” นางเอ่ยพลางคุกเข่าคำนับเจียงเซี่ยนบนพื้น
เจียงเซี่ยนเห็นเด็กสาวคนนี้พูดจาคล่องแคล่ว กิริยาท่าทางสง่างาม ก็รู้สึกชอบทันที และเห็นนางสวมเสื้อกั๊กยาวผ้าไหมลู่[1]สีเขียวเหมือนขนนกแก้วกับกระโปรงปักลายผ้าไหมหังกลางเก่ากลางใหม่ แต่เสื้อคลุมยาวกับกร
