จนทำให้ท่านแม่ทัพยังคิดถึงข้าอยู่ตลอดเวลาตอนที่ยุ่งอยู่กับงานข้างนอก เจ้าว่าเหตุผลนี้ถูกหรือไม่?”
อวิ๋นหลินพยักหน้าติดกันหลายครั้ง และกำลังอยากแก้ต่างเล็กน้อย เจียงเซี่ยนก็เอ่ยแล้วว่า “เรื่องนี้ก็สิ้นสุดลงตรงนี้แล้ว! หากยังมีเรื่องอะไร ไว้พวกเรากลับมาจากเมืองหลวงแล้วค่อยว่ากัน”
เขาจำเป็นต้องตกลง แล้วออกจากห้องพักแขกที่เจียงเซี่ยนพักผ่อน และถอนหายใจพลางกลับห้อง
เดินทางสี่วัน เขาก็เห็นประตูเมืองต้าถง
“พวกเราไม่เข้าเมือง” ชีกูสั่งอวิ๋นหลินผ่านม่านรถ “ไปยืมอาศัยที่ศาลหลักเมืองข้างหน้าหนึ่งคืน”
“จะทำแบบนี้ได้อย่างไร!” อวิ๋นหลินตกใจมากจนหน้าถอดสี และรีบเอ่ยว่า “ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้! หากท่านแม่ทัพรู้เข้า จะเสียใจแค่ไหนกัน!”
เวลานี้เขาสวมชุดผู้ชายที่เป็นเสื้อกับกางเกงผ้าเนื้อหยาบสีฟ้า และสวมหมวกใบเล็กผ้าสีดำ สองมือสอดไขว้กันในแขนเสื้อ แลดูว่านอนสอนง่าย เหมือนเกษตรกรที่เรียบร้อย ระมัดระวัง และขี้ขลาด
“เจ้าไม่บอกเขา เขาก็ไม่รู้แล้วไม่ใช่หรือ!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างเกียจคร้านผ่านม่าน และยืนกรานที่จะพักที่ศาลหลักเมือง
อวิ๋นหลินกระทืบเท้า แต่ก็ทำได้เพียงประนีประนอมเช่นกัน…ต่อให้เป็นหลี่เชียน เจียงเซี่ย
