ล้วถึงเอ่ยว่า “ทุกคนต่างรู้สึกว่าคุณชายรองเป็นกันเอง แล้วก็รักพี่น้องมาก ปกติท่านแม่ทัพพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้น เวลาคุณชายสามโมโหขึ้นมา ก็อดทนไว้หมด…”
ทว่าให้เขาทำงานกลับละเอียดรอบคอบมาก รู้จักไปอยู่เป็นเพื่อนหลี่เสว่ที่เพิ่งกลับมาอยู่บ้านถาวร
เจียงเซี่ยนนอนลงบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างอย่างเกียจคร้าน สายตามองฝ้าเพดานของหลังคาอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
หลี่เชียนเดินเข้ามาก็ไม่เห็น
เขาอดที่จะหัวเราะไม่ได้ และส่งสัญญาณให้คนรับใช้ในห้องไม่ต้องแจ้ง แล้วเดินไปข้างกายนางอย่างแผ่วเบา และเอ่ยข้างหูนางว่า “เฮ้” ทำให้เจียงเซี่ยนตกใจจนหน้าซีดเผือด และกรีดร้องพลางลุกขึ้นมา
หน้าของหลี่เชียนเปลี่ยนไปหมด ทั้งเสียใจและเกลียด เขารีบกอดเจียงเซี่ยนไว้ แล้วตบหลังนางเบาๆ ไม่หยุดพลางปลอบใจนาง “ข้าเอง! ไม่ต้องกลัว! ขอโทษ! ทั้งหมดเพราะข้าไม่ดีเอง!…”
เจียงเซี่ยนโล่งอก และพิงหลี่เชียนอย่างอ่อนแรง “เมื่อครู่ทำให้ข้าตกใจแทบตายจริงๆ!”
“ขอโทษ!” หลี่เชียนจูบขมับของนางอย่างรู้สึกผิด และขอโทษนางไม่หยุด
เจียงเซี่ยนฟังอยู่แบบนั้นนานมากถึงเอ่ยว่า “ข้าไม่เป็นไรแล้ว!”
นางรู้สึกว่าท่าทางที่หลี่เชียนข
