งส่ายหน้าอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา และเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้ยินข่าวอะไร เพียงแค่ช่วงนี้คิดเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา ซานซีซับซ้อนเกินไป เจ้าติดตามท่านพ่อแบบนี้ เกรงว่าสิบปีก็ยากที่จะก้าวหน้า…” พอเอ่ยถึงตรงนี้ เจียงเซี่ยนเองกลับใจลอยขึ้นมาก่อน
หลี่เชียนอดไม่ได้ที่จะตกใจ ทว่าก็ไม่เร่งนางเช่นกัน และยืนอยู่กลางระเบียงคดเป็นเพื่อนนางอย่างเงียบๆ
แต่ความคิดของเจียงเซี่ยนในเวลานี้กลับวุ่นวายอย่างถึงที่สุด
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา นางก็คิดว่าหลี่เชียนทะเยอทะยานมาก และจะต้องเหนือกว่าคนอื่นอย่างแน่นอน ทว่าความทะเยอทะยานของหลี่เชียนไปถึงขั้นไหนแล้ว นางกลับไม่เคยตั้งใจคุยกับเขามาก่อนเลย
หากเขาเพียงแค่อยากเป็นขุนนางใหญ่ที่ปกครองมณฑลต่างๆ อยู่ข้างกายหลี่ฉางชิง ค่อยๆ รับช่วงต่องานของหลี่ฉางชิง ผ่านสองสามปีนี้ไปอย่างปลอดภัย หากสังคมวุ่นวาย ด้วยความสามารถของหลี่เชียน ก็คงจะไม่ถึงกับไม่ได้กินข้าวสักถ้วย
แต่หากหลี่เชียน...อยากใช้อำนาจยึดครองพื้นที่หนึ่ง และกลายเป็นคนควบคุมสถานการณ์ในราชสำนักเหมือนชาติก่อนล่ะ?
ชาติก่อนเขามีนางช่วยยังลำบากขนาดนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งความดีความชอบของเขาล้วนได้จากสนามรบ
ในสนามรบอันตรายแค่ไหน นางเ
