ติงนำหัวข้อสนทนาไปสู่จุดมุ่งหมายในวันนี้
แต่ใต้เท้าติงเล่าเรื่องราวที่ผู้คนไม่ค่อยรู้ของพวกผู้มีบารมีในราชสำนักไปแล้ว เล่าประสบการณ์บางส่วนในการเป็นขุนนางของตนเองไปแล้ว กลับไม่เอ่ยถึงว่าทำไมตระกูลติงถึงเลือกฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่นี่สักที แถมทั้งสองตระกูลยังนั่งชมจันทร์ด้วยกัน
เจียงเซี่ยนก็รู้สึกเหนื่อย
กว่าจะได้ยินเสียงบอกเวลากลางยามห้ายก็ไม่ง่ายเลย ในที่สุดตระกูลหลี่ก็บอกลาตระกูลติง และกลับจวน
หลังจากกลับถึงเรือน เจียงเซี่ยนก็เอ่ยกับหลี่เชียนว่า “ต้องคิดหาทางสืบว่าสองวันนี้ตระกูลติงทำอะไรไปบ้าง ข้ามักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นแล้วถึง…”
นางเกลียดความรู้สึกที่ไร้กำลังแบบนี้มาก
หลี่เชียนรู้สึกเช่นเดียวกับเจียงเซี่ยน จึงส่งคนไปสืบเรื่องของตระกูลติง และช่วยเจียงเซี่ยนเก็บสัมภาระในเรือนหลัก
เจียงเซี่ยนถามหลี่เชียน “จากที่นี่ไปเฝินหยางพวกเราต้องใช้เวลาเท่าไร?”
“ประมาณสี่ห้าวัน” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“เช่นนั้นหลังจากเซ่นไหว้บรรพบุรุษ เจ้าจะรีบกลับไท่หยวนอย่างเร็วที่สุดหรือกลับไท่หยวนพร้อมข้า?” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ในน้ำเสียงมีความคาดหวังที่ตัวนางเองก็ไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำ
———————
