หลายครั้ง และทุกครั้งพวกเขาต่างก็แยกย้ายกันอย่างไม่สบอารมณ์
หลี่เชียนไม่อยากโต้เถียงกับบิดา จึงขานว่า “ขอรับ” ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม โดยไม่เถียงบิดา
พวกเขาไปที่บ้านของตระกูลติงด้วยกัน
ติงหลิวยืนต้อนรับพ่อลูกและหลานสกุลหลี่อยู่หน้าประตูใหญ่ด้วยตนเอง แต่รถม้าของสมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิงกลับตรงเข้าไปข้างใน และจอดลงหน้าประตูฉุยฮวา
ฮูหยินติงพาติงหวั่นมารออยู่หน้าประตูฉุยฮวา
พอฮูหยินเหอลงจากรถม้า ฮูหยินติงก็จูงมือของนาง และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ากำลังรอพวกเจ้ามาอยู่ เรื่องนี้นายท่านของพวกเราทำไม่ถูก ส่งเทียบเชิญให้เจ้าในวันนั้นได้ที่ไหนกัน แต่เขามาฉุกละหุกเกินไป และจะส่งเทียบเชิญให้พวกเจ้าให้ได้ พวกเจ้าเห็นแก่ความสุขของเขา แล้วก็อย่าตำหนิเขาเลย”
“จะเป็นไปได้อย่างไร?” ฮูหยินเหอรีบเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “แสดงให้เห็นว่าใต้เท้าติงเป็นคนเปิดเผย ได้รับคำเชิญจากตระกูลติง พวกเราทั้งครอบครัวต่างก็ดีใจมาก”
ทั้งสองฝ่ายทักทายกัน และยิ้มพลางตามฮูหยินติงเข้าไปในเรือนด้านใน
พวกหลี่ฉางชิงที่อยู่เรือนด้านนอกก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากใต้เท้าติงเช่นกัน
หลี่เชียนนิ่งดุจขุนเขา และรอให้ใต้เท้า
