นิดเดียว เขายิ้มพลางขอโทษ และยอมรับผิดอย่างจริงจังมาก
เจียงเซี่ยนทำอะไรไม่ได้ จึงทำได้เพียงเลิกผ้าห่มและห่อตนเองเป็นดักแด้ใหม่ แล้วเอ่ยอย่างทั้งอายและโกรธว่า “ดับไฟ นอน”
หลี่เชียนดับไฟ
และถอนหายใจเล็กน้อยในความมืด
เป่าหนิงของเขา…เมื่อไรถึงจะโต!
เจียงเซี่ยนก็ไม่ค่อยสบอารมณ์เช่นกัน
หากรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก พวกเขาก็ไม่ควรแต่งงานกันเร็วขนาดนี้
นางก็ไม่อยากเป็นคนเลวเหมือนกัน
ทว่าตอนที่นางออกเรือน ป้าสะใภ้ใหญ่เคยกำชับนางครั้งแล้วครั้งเล่าว่า หากมีลูกตอนอายุน้อยเกินไป ไม่เพียงแต่จะอันตรายมากตอนคลอด ทว่าเด็กที่เกิดออกมาก็จะไม่ค่อยแข็งแรง กระทั่งทายาทในภายภาคหน้าก็จะลำบากมากเช่นกัน
ชาติก่อนนางก็เคยได้ยินความคิดแบบนี้เหมือนกัน
ว่าเด็กที่ผู้หญิงคลอดออกมาหลังอายุยี่สิบจะค่อนข้างฉลาดและเลี้ยงง่าย
อีกหกปีนางถึงจะอายุยี่สิบ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลี่เชียนจะรอถึงตอนนั้นไหวหรือไม่
เจียงเซี่ยนหลับไปอย่างสะลืมสะลือ
ตอนที่นางถูกไป่เจี๋ยปลุก หลี่เชียนเตรียมตัวเสร็จแล้ว และนั่งรับประทานอาหารเช้าอยู่บนเตียงอุ่นใกล้หน้าต่างในห้องนอน กำลังจะออกเดินทางไปไท่หยวนแล้ว
เจียงเซี่ยนกลายเป็นรู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันที อยากล
