บทที่ 280 ซั่วฮ่วนแสวงหาโอสถทองคำ ลวี่หยางประมือพุทธะ
เมื่อวาจาของลวี่หยางจบลง กลิ่นอายสังหารอันเด็ดเดี่ยวภายในถ้อยคำทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน แม้แต่ซั่วฮ่วนยังต้องจ้องเขาเขม็ง เผยสีหน้าแปลกใจอยู่บ้าง
ทว่าในไม่ช้า แววตาเขาก็ปรากฏความกระจ่างแจ่มชัด
“สหายมีใจแล้ว ทว่าข้าน้อยกลับมิมีวิธีที่จะช่วยเหลือท่านได้”
ซั่วฮ่วนส่ายศีรษะช้าๆ ลวี่หยางกล้ากล่าวคำอาฆาตถึงสุขาวดีเซิ่นเล่อ แต่เขานั้นมิอาจเทียบทัดความกล้าหาญเช่นนั้นได้ ทำได้เพียงทอดถอนใจ ส่วนลวี่หยางเมื่อเห็นดังนั้นก็เผยสีหน้าครุ่นคิดขึ้นมา
ตรองอยู่ชั่วครู่ เขาก็ยังคงเอ่ยขึ้นว่า “สหาย ข้าขอพูดตามตรง การที่เจ้าแสวงหาโอสถทองคำครั้งนี้…”
ไม่ทันคำของลวี่หยางจะจบประโยค ซั่วฮ่วนก็ขัดขึ้นทันที สีหน้านิ่งสงบ “ข้าเอาตัวรอดอยู่ในแดนโพ้นทะเลมาได้หกร้อยปี ความจริงก็ได้ตรึกตรองทุกอย่างมาแล้ว”
“ครั้งนี้ก็แค่เดิมพันด้วยชีวิตเท่านั้น”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ แววตาของซั่วฮ่วนปรากฏแววรำลึกบางเบา “ข้าเข้าใจความหมายของเจ้าดี สุดท้ายแล้วไม่ว่าใครจะช่วยเหลือข้าให้แสวงหาโอสถทองคำ ต่างก็มีผลประโยชน์แอบแฝงอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น”
“เกรงว่าทั้งหมดนั้น คงไม่หวังดีแม้สักรายเดียว”
“แต่กระนั้น นี่ก็คือหนทางที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าคิดออกแล้ว หากไม่เลือกเช่นนี้ หากแต่ละฝ่ายจงใจขัดขวาง ข้าถึงจะไม่มีทางแม้แต่เสี้ยวเดียวจริงๆ”
“เมื่อคราวนั้นที่ข้าหลบหนีออกมาจากแดนหวนซวี สวรรค์กลับ
