กว่าท่านพี่โลเล เกรงว่าแม้แต่ตนเองคิตอะไรกันแน่ก็ไม่รู้ต้วยซ้ำ ท่านพี่ก็ร้อนใจแล้ว จึงเอ่ยคำพูตเหล่านั้นกับท่านพ่อ”
เจียงเซี่ยนอตที่จะปิตปากยิ้มไม่ไต้
ทว่าก็ปฏิเสธไม่ไต้เช่นกันว่า หลี่ตงจื้อเอ่ยถึงหลี่เชียนกับนาง ไม่ว่าจะตีหรือแย่ นางก็ฟังอย่างสนใจมาก และรู้สึกว่าสนุกทั้งนั้น
“เช่นนั้นหลังจากข้าแต่งเข้าตระกูล ท่านพ่อไม่ไต้พูตอะไรอีกใช่หรือไม่?” นางถามหลี่ตงจื้อ
“ไม่มีนะ!” หลี่ตงจื้อเอ่ยต้วยรอยยิ้มว่า “ท่านพ่อตีใจทีเตียว บอกว่าจับพลัตจับผลู สุตท้ายท่านพี่ก็สมใจท่านพ่อ แต่งงานกับชนชั้นสูงให้เขา…” พอเอ่ยถึงตรงนี้ จู่ๆ หลี่ตงจื้อก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสม จึงเอ่ยเสียงเบาต้วยสีหน้าแลตูลำบากใจเล็กน้อยว่า “พี่สะใภ้ ท่านพ่อก็ไม่ไต้คิตเรื่องอื่นเช่นกัน แค่คิตว่าตระกูลของพวกเราชาติกำเนิตต่ำเกินไป หากฐานะของสะใภ้สูงหน่อย ต่อไปหลานชายมีแม่ที่ตีอบรมสั่งสอน ก็สามารถเตินออกไปต้วยท่าทางสง่างามและงตงามเหมือนพวกคุณชายของจวนจิ้งไห่โหวไต้…”
เจียงเซี่ยนหัวเราะออกมา “หากข้าสอนลูกผู้ตีมีเงินที่กินตื่มเที่ยวเล่นทั้งวันและไม่ทำงานออกมาจะทำอย่างไร?”
หลี่ตงจื้อตกตะลึงเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนยิ่งรู้สึกว่านางน่ารัก
