ผู้หญิงบางคนอ่อนไหวมากโดยธรรมชาติ เรื่องที่เล็กน้อยก็สามารถทำให้นางรู้สึกหดหู่และเสียใจนานมากได้
เจียงเซี่ยนทำอะไรไม่ได้ จึงทำได้เพียงส่งสัญญาณให้หลี่ตงจื้อดูแลเหอถงเหนียงให้มาก แล้วนางก็กลับเรือนกับหลี่เชียน
ถึงอย่างไรพวกปิ้งย่างก็ไม่ใช่อาหารจริงๆ เจียงเซี่ยนอิ่มแล้ว แต่หลี่เชียนยังคงหิวอยู่ เจียงเซี่ยนจึงกินข้าวในห้องพักผ่อนเป็นเพื่อนหลี่เชียน แล้วทั้งสองคนถึงจะนั่งดื่มชาตรงทางเดินด้วยกัน
แสงจันทร์อันสุกสกาวส่องในลานบ้าน ดอกปิ่นหยกส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลในอากาศ ทั้งสองคนคุยกันเสียงเบา บรรยากาศทั้งรักใคร่กลมเกลียวและอบอุ่น ทำให้เจียงเซี่ยนอยากจะให้เวลาหยุดอยู่ตอนนี้ ให้นางกับหลี่เชียนได้สบตากันแบบนี้ตลอดไป
หลี่เชียนก็เหมือนจะรู้สึกเช่นกัน เขาจูงมือนางไปเดินเล่นข้างศาลาริมน้ำ
เจียงเซี่ยนกลัวยุง โดยเฉพาะอย่างยิ่งอากาศแบบนี้ ทว่าแรงดึงดูดในการเดินเล่นเคียงข้างกันกับหลี่เชียนมีมากเกินไป นางครุ่นคิดเล็กน้อยก็ตกลง
แต่หลี่เชียนกลับสั่งให้ปิงเหอไปหยิบลูกบอลหลิงหลงมา และแขวนไว้ตรงเอวให้นาง
เจียงเซี่ยนถามว่า “นี่คืออะไร?”
นางอดไม่ได้ที่จะหยิบลูกบอลหลิงหลงขึ้นมาดู
ลูกบอลหลิงหลงลูกน
