ักไซ้เรื่องใต้ตาดำของหลี่เชียนแล้วเช่นกัน นางหันตัวและเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว
รับประทานอาหารเช้าแล้ว หลี่เชียนก็บอกลาฮูหยินเหอ และพาพวกผู้ติดตามจากไป
เจียงเซี่ยนเหมือนถูกสูบวิญญาณ ทำอะไรก็รู้สึกเบื่อ
ทว่าพวกหลี่หลินกลับเล่นอย่างเต็มที่ ไม่เพียงแต่พายเรือกับตกปลาที่สระบัวข้างศาลาริมน้ำ ทว่ายังไปเก็บแตงโมกับลูกพลัมของคนอื่นในหมู่บ้านข้างๆ กินด้วย หลี่ตงจื้อบอกว่า พวกเขาเหยียบผักที่คนอื่นปลูกไว้ในดินพังหมด ดีที่ชดใช้เงินไม่น้อยให้ครอบครัวเกษตรกรเหล่านั้นแล้ว ครอบครัวเกษตรกรเหล่านั้นไม่เพียงแต่ไม่โกรธ ยังยินดีให้พวกเขาไปเก็บแตงโมกับลูกพลัมในที่ดินของครอบครัวเกษตรกรเหล่านั้นมากด้วย
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็ยิ้มตลอด และถามหลี่ตงจื้อว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าได้ไปหรือไม่?”
“ท่านแม่ไม่ให้!” หลี่ตงจื้อเอ่ย “บอกว่าไม่มีเด็กสาวของตระกูลไหนที่บ้าอยู่ข้างนอกทุกวันเหมือนเด็กผู้ชาย”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “เช่นนั้นสองสามวันนี้พวกเจ้าทำอะไรอยู่?”
นางไม่อยากไปไหนทั้งนั้น จึงบอกฮูหยินเหอ และนอนอ่านหนังสือนิยายที่ขามาเอามาจากเมืองไท่หยวนอยู่บนเตียงตลอดเวลา
หลี่ตงจื้อเอ่ยอย่างรังเกียจเล
