เจียงเซี่ยนกำลังพูดอยู่ แต่สายตากลับจับจ้องไปที่หน้าของหลี่เชียนอย่างควบคุมตนเองไม่ได้
นางถึงพบว่าใต้ตาของหลี่เชียนคล้ำเล็กน้อย
“นี่เจ้าเป็นอะไรไป?” เจียงเซี่ยนเดินไปหาโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ และยกมือลูบดวงตาของหลี่เชียนทันที “เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือ?”
“พอใช้ได้!” หลี่เชียนตอบอย่างคลุมเครือเล็กน้อย และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าตามข้าเข้ามาทำไม? ไปดูสิว่าอาหารเช้าเสร็จหรือยัง? รับประทานอาหารเช้าแล้วข้าก็ต้องไปแล้ว กว่าจะได้เห็นเจ้าอีกตั้งหลายวัน!”
เมื่อก่อนหลี่เชียนไม่เคยให้นางทำเรื่องพวกนี้
เจียงเซี่ยนรู้สึกสงสัย จึงสบตาหลี่เชียนตรงๆ และเอ่ยอย่างจริงจังว่า “เจ้าไม่เป็นไรจริงๆ หรือ? วันนี้เจ้าต้องขี่ม้าทั้งวันนะ!”
“ข้าไม่เป็นไรจริงๆ!” หลี่เชียนตอบไป แต่ในใจกลับอดที่จะคิดไม่ได้ว่า หากเมื่อคืนเจียงเซี่ยนไม่พลิกไปพลิกมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาเหมือนโรตี เขาจะหลับตอนฟ้าสว่างได้อย่างไร
“รีบไปเตรียมของออกไปข้างนอกให้ข้าเถอะ” หลี่เชียนแสร้งทำเป็นเอ่ยอย่างไม่พอใจ ทว่าตอนที่เห็นริมฝีปากแดงเปล่งปลั่งของเจียงเซี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะฉกจูบทีหนึ่ง
เจียงเซี่ยนหน้าแดงเหมือนเมฆหลากสี และไม่มีเวลาสนใจที่จะซ
