ะต้องเจียงเซี่ยนก่อนที่เจียงเซี่ยนจะอายุครบสิบห้าปีเต็ม เช่นนั้นการที่เขาร่วมเรียงเคียงหมอนกับเจียงเซี่ยนก็อาจจะไม่ใช่ความคิดที่ดีมากนัก…
เจียงเซี่ยนไม่ฝันทั้งคืน ตอนเช้าก็ตื่นแต่เช้า และปลุกหลี่เชียนที่ยังคงนอนอยู่ “เจ้าตื่นเร็ว! เจ้าบอกว่าวันนี้ต้องรีบกลับไท่หยวนไม่ใช่หรือ? หากสายเกินไป ก็เข้าประตูเมืองไม่ได้แล้ว”
ตั้งแต่แต่งงานกัน นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่เชียนตื่นหลังเจียงเซี่ยน
เขาลืมตา และยิ้มพลางเอ่ยกับเจียงเซี่ยนว่า “อรุณสวัสดิ์”
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับตกตะลึงกับรอยยิ้มและสายตาที่อบอุ่นปนอาลัยอาวรณ์เล็กน้อยของเขา ครู่ใหญ่ถึงจะได้สติกลับมา แต่กว่านางจะได้สติกลับมา หลี่เชียนก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าบ้วนปากแล้ว
เดี๋ยวเขาก็จะจากไปแล้ว…
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย
ตั้งแต่นางมาซานซี ยังไม่เคยแยกกับหลี่เชียนเลย
นางตามหลี่เชียนไปที่ห้องน้ำ แล้วพิงอยู่หน้าประตูพลางคุยกับเขา “ตอนเช้ากินอะไร? มีบะหมี่กับข้าวต้ม เสบียงอาหารของพวกเจ้าเมื่อวานข้าสั่งให้พวกฉิงเค่อเตรียมเรียบร้อยแล้ว ระหว่างทางพวกเจ้าก็อย่ารับประทานอาหารที่ร้านอาหารเล็กๆ ข้างทางเลย ของที่ร้านอาหารทำได้ไม่ดีเท่าที่บ้าน...”
