สะใภ้กลับไม่เหมือนกัน เรียกพวกแม่ครัวมาจะดีกว่า!”
“ก็ได้!” หลี่เชียนคิดว่าเจียงเซี่ยนไม่เคยลงมือทำอาหารด้วยตนเองมาก่อน จึงหันกลับไปสั่งชีกู และให้หญิงรับใช้คนหนึ่งยกม้านั่งไปวางไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยกับเจียงเซี่ยนว่า “เจ้านั่งรออยู่ตรงนี้สักครู่ ข้าจะไปย่างให้เจ้ากินสักสองสามชิ้น”
เมื่อก่อนเจียงเซี่ยนก็เคยเห็นพวกเจียงลวี่ย่างเนื้อกวางกินที่สวนด้านหลังตอนที่หิมะตกหนักเช่นกัน จึงรีบเอ่ยว่า “ข้าเอาไม่เผ็ด อากาศร้อนขนาดนี้ เป็นร้อนในง่ายที่สุดแล้ว เจ้าอย่าใส่พริก”
“ได้!” หลี่เชียนยิ้มพลางก้าวไปข้างหน้า และหันกลับมามองนางครั้งหนึ่ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
หัวใจของเจียงเซี่ยนเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง สายตาจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังที่ผอมสูงของหลี่เชียนจนแทบจะดึงกลับมาไม่ได้
ไม่นาน หลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียงก็มาถึง
คนที่มากับพวกนาง ยังมีเกาเมี่ยวหรงด้วย ทว่ากลับไม่เห็นฮูหยินเหอกับป้าเหอ
เจียงเซี่ยนแปลกใจเล็กน้อย
หลี่ตงจื้อรีบอธิบายว่า “เมื่อครู่ตอนที่สาวใช้ไปบอกพวกเรา พี่เกามาชวนพวกเราไปเดินเล่นด้วยกันพอดี พวกเราจึงชวนพี่เกามาด้วย” และเอ่ยอีกว่า “ท่านแม่บอกว่านางกับท่
