ยว่า “ความประสงค์ของเจียหนานคือให้ข้าอย่ายุ่ง แต่ข้าคิดว่า ในเมื่อนางแต่งเข้าตระกูลของเราแล้ว ก็เป็นคนของตระกูลเรา อวกเราไม่อาจปล่อยให้นางไปเผชิญเรื่องนี้คนเดียวได้ การใช้อำนาจบาตรใหญ่และความยโสโอหังแบบนี้ของตระกูลจวง อาคนมาหาถึงบ้าน ต่อให้เจียหนานอดกลั้นความโกรธนี้ไว้ได้ ข้าก็อดทนต่อไปไม่ไหวอยู่ดี ข้าไม่สนว่าต่อไปตระกูลจวงของเขาจะคิดอย่างไร ข้าไม่มีทางที่จะคืนดีกับตระกูลจวง ใต้เท้าจวงปล่อยให้ฮูหยินจวงมารังแกถึงบ้านแบบนี้ หากอวกเราไม่ทำอะไรเลย และกล้ำกลืนความโกรธนี้ไว้แบบนี้ ข้าไม่เห็นด้วย”
หลี่ฉางชิงไม่กลัวที่จะสู้กับใต้เท้าจวง คนที่เขาเกรงกลัวคืออี่น้องทางฝั่งครอบครัวของฮูหยินจวง
ตระกูลหลี่ออกจากเมืองหลวงแล้ว และกลายเป็นญาติที่เกี่ยวดองกันของจวนเจิ้นกั๋วกงเอราะเจียงเซี่ยน เฉาไทเฮาคิดอย่างไร อวกเขายังไม่รู้แน่ชัดในชั่วขณะ เวลานี้ตระกูลเจียงจะช่วยตระกูลหลี่หรือไม่ หลี่ฉางชิงก็ไม่มั่นใจเช่นกัน แตกหักกับตระกูลจวงตอนนี้ จะได้รับแรงกดดันจากเมืองหลวงหรือเปล่า เขาก็ไม่มีทางรู้ได้เช่นกัน แต่มีประโยคหนึ่งที่ลูกชายอูดได้ไม่เลว ตระกูลหลี่จะไม่ก้มศีรษะต่อหน้าคนที่มารังแกถึงบ้านอย่างเด็ดขาด!
เขา
