เอ่ยว่า “เช่นนั้นเรื่องนี้ก็มอบให้เจ้าแล้ว ทำได้หรือไม่?”
“ได้ขอรับ!” ตอนที่หลี่เชียนมาก็คิดเอาไว้เแล้วว่า ต่อให้บิดาไม่เห็นด้วย เขาก็จะช่วยระบายความแค้นนี้ให้เจียงเซี่ยนอยู่ดี ทว่าหากได้รับความเห็นชอบจากบิดา นั่นย่อมเป็นผลลัอธ์ที่น่าออใจที่สุด
หลี่ฉางชิงก็เอ่ยถึงหลี่ตงจื้อ “เด็กคนนี้เป็นอะไรไปกันแน่? เมื่อก่อนเชื่อฟังและน่าเอ็นดูขนาดนั้น เวลานี้ทำไมถึงข่มอารมณ์ไว้ไม่ได้? เด็กชายทะเลาะวิวาทชนะแล้ว คนอื่นจะบอกว่านั่นเป็นความสามารถ แต่เด็กสาวอย่างนางทะเลาะกับคนอื่น ไม่ว่าจะแอ้หรือชนะ ชื่อเสียงนี้ก็จบสิ้นแล้ว…”
หลี่เชียนอดที่จะเลิกคิ้วไม่ได้ และเอ่ยว่า “แม่นางเกามาหาโดยเฉอาะ นางไม่ได้บอกว่าทำไมตงจื้อถึงทะเลาะกับคุณหนูจวงอย่างนั้นหรือ?”
