ินซือที่ได้ยินข่าวกลับอึ้งไปอย่างสิ้นเชิง
นางถามแม่นมประจำตัวที่เล่าให้นางฟังว่า “ข้าไม่ได้ฟังกิดใช่หรือไม่? ฮูหยินจวงพาคนรับใช้ที่แข็งแรงไปเล่นงานท่านหญิงเจียหนาน แต่สุดท้ายกลับถูกท่านหญิงเจียหนานตีอย่างแรงและไล่ออกจากบ้าน?”
“ท่านไม่ได้ฟังกิด!” แม่นมฝืนยิ้มและเอ่ยว่า “ตอนแรกที่ข้าได้ยินก็ไม่เชื่อเหมือนกัน จึงไปถามด้วยตนเองด้วย ทุกคนต่างบอกแบบนี้ แถมยังมีคนเห็นกับตา ถึงจะพูดเกินจริงไปหน่อย แต่ฮูหยินจวงต้องถูกเหยียดหยามที่เรือนของท่านหญิงเจียหนานอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินซือรู้สึกปวดขมับเล็กน้อย นางโบกมือไล่แม่นมประจำตัว แล้วเอ่ยกับคุณหนูสามตระกูลซือและเกาเมี่ยวหรงที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ตลอดว่า “พวกเจ้าก็ได้ยินแล้วใช่หรือไม่? ท่านหญิงเจียหนานนั่นเป็นแบบสตรีชนชั้นสูงในเมืองหลวง เหยียดหยามสตรีบรรดาศักดิ์ ตบสาวใช้ สำหรับพวกนางล้วนไม่ใช่เรื่องยาก ต่อไปพวกเจ้าเจอนางอีก ถึงแม้จะไม่หวังให้พวกเจ้าไปประจบนาง แต่อย่าล่วงเกินนางเด็ดขาด”
ทั้งสองคนลุกขึ้นพร้อมกันและขานอย่างนอบน้อมว่า “เจ้าค่ะ” ฮูหยินซือก็ให้ทั้งสองคนออกไป “เรื่องในวันนี้ก่อกวนงานเลี้ยงวันเกิดของซานเม่ยหมดแล้ว พวกเจ้าก็พักก่อนเร็วหน่อยเถอะ
