าบิดามารดาเสียชีวิตตั้งแต่เด็ก…เวลานี้ก็มีคนพูดออกมาอีกแล้ว
แถมยังต่อหน้านาง
ความรู้สึกที่เดิมทีมีความสุขกับความทุกข์ของคนอื่นของนางมลายหายไปในชั่วพริบตา ทำให้นางโกรธ
ดังนั้นพอเห็นไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อแลกเปลี่ยนสายตากันอยู่ตรงนั้น และไม่ขยับตัวทันที นางจึงโกรธจนหน้าซีด และมองไปด้วยสายตาโหดเหี้ยมมาก
ไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อกัดฟันไปเรียกแม่นมที่ทำงานหนัก
ฮูหยินจวงถึงได้สติกลับมา และคิดได้ว่าเจียงเซี่ยนเอาจริง
แต่นางก็ไม่ใช่คนที่ล่วงเกินได้ง่ายๆ เช่นกัน จึงเรียกคนรับใช้ที่แข็งแรงที่มากับนางทันที
เจียงเซี่ยนยิ้มเยาะ นางยืนอยู่บนที่วางเท้าหน้าเตียงอรหันต์ มองฮูหยินจวงอย่างเย่อหยิ่ง แล้วเอ่ยกับไป่เจี๋ยและฉิงเค่อด้วยสายตาน่ากลัวว่า “ทำงานไม่ดี พวกเจ้าก็ไม่ต้องอยู่ข้างกายข้าแล้วเช่นกัน”
ทั้งสองคนตกใจ
พอรู้ว่าเจียงเซี่ยนตัดสินใจแน่วแน่แล้ว และไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้วเช่นกัน พวกคนรับใช้ที่แข็งแรงก็เริ่มออกแรงผลักกันตรงนั้น
ฮูหยินจวงโกรธจัด และชี้เจียงเซี่ยนพลางเอ่ยว่า “เจ้าบังอาจมาก! นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะตีสตรีบรรดาศักดิ์ของราชสำนัก! มิน่าเด็กสาวอย่างหลี่ตงจื้อถึงกล้าลงมือกับลูกสาวของข้า ที่แท้เจ้าเป็นคนสอนนี่เอ
