ลี่เชียน
แล้วกลับจิบเหล้าและดื่มชากับหลี่หลินที่นิสัยสุภาพและมีมารยาท เรียนประวัติศาสตร์และถกเถียงปัจจุบัน จึงเข้ากันได้มากกว่า
ดังนั้นเขามาขอร้องหลี่เชียน ก็รู้สึกขัดแย้งเล็กน้อย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่พวกเขารวมตัวกัน มักจะมีคนเอ่ยถึงหลี่เชียน บอกว่าหลี่เชียนโชคดีแล้ว ไม่เพียงแต่แต่งงานกับท่านหญิงเจียหนาน ยังได้ภาพวาดและของโบราณที่ราชวงศ์เก็บรักษาเอาไว้อย่างดีมากมายเป็นสินเดิมด้วย ทำให้ตระกูลหลี่จากตระกูลเล็กที่ยากจนและล้าหลังมากจนเกรงว่าในบ้านคงจะไม่มีแม้แต่ ‘บทกวีของพันปรมาจารย์’ สักเล่มด้วยซ้ำกลายเป็นตระกูลที่สืบทอดหนังสือที่เก็บสะสมไว้เกินสามพันเล่ม ทำให้บัณฑิตในใต้หล้าต่างอิจฉามาก ในใจเขาก็เหมือนถูกแมวข่วน และบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร
เขาถึงได้วู่วามไปชั่วขณะ
ตอนนี้เขาใจเย็นลงแล้วก็ยิ่งรู้สึกแย่
หากไม่ใช่เพราะเขาเคยสัญญาในสิ่งที่ตนเองทำไม่ได้ต่อหน้าเพื่อน เขาก็หันหลังกลับตั้งนานแล้ว
เพียงแต่…พอเขาคิดอีกที จู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นมาก
“ชายหญิงแตกต่างกัน!” เกาเมี่ยวหวาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เดิมทีเน่อหมิ่นอยากเอ่ยปากกับท่านหญิงโดยตรง แต่ข้าคิดว่าเรื่องนี้บอกเจ้าสักหน่
