อยจะดีกว่า ด้วยมิตรภาพของพวกเรา เจ้าคงจะไม่รู้สึกว่าข้าจุ้นจ้านไปหน่อยใช่หรือไม่?”
หลี่เชียนรู้สึกว่าเขาจุ้นจ้านไปหน่อยจริงๆ ยิ่งกว่านั้นเกาเมี่ยวหวากินของของพวกเขาอยู่บ้านของพวกเขายังแอบวางท่าดูถูกเขาตลอดเวลา เขามองเกาเมี่ยวหวาก็ขัดตามากเช่นกัน จึงเอ่ยตรงๆ ว่า “ข้าคิดว่าเจ้ายังไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายเรื่องนี้จริงๆ อย่าว่าแต่เจียหนานเป็นท่านหญิงเลย ต่อให้เป็นผู้หญิงธรรมดา อยากยืมภาพวาดในสินเดิมของนางชม นั่นก็ต้องบอกทุกคนที่วาดภาพสักหน่อยใช่หรือไม่? ใครจะบุ่มบ่ามบุกเข้ามาอย่างเจ้า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าภาพวาดเหล่านั้นล้วนมีมูลค่ามาก เจ้าก็หุนหันพลันแล่นเกินไปหน่อยเช่นกัน!”
คำพูดของเขาทำให้เกาเมี่ยวหวาโกรธมาก
หากหลี่เชียนไม่แต่งงานกับท่านหญิง จะมีสิทธิอะไรมาว่าเขา!
เขาสูดหายใจลึกสองสามครั้งถึงจะยับยั้งความโกรธในใจไว้ได้ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นก็ถือว่าข้าจุ้นจ้านแล้วกัน! ข้าขอตัวก่อน! ให้หลี่เจี่ยหยวนมาขอยืมจากเจ้าเองแล้วกัน” พอเอ่ยจบก็สะบัดแขนเสื้อจากไป
หลี่เชียนนั่งโกรธอยู่ตรงนั้นนานมาก จนกระทั่งหายโกรธพอสมควรแล้ว ถึงจะกลับห้องหลัก
เจียงเซี่ยนกำลังสั่งให้สาวใช้วางถ้วยกับตะเกียบอย่าง
