ฮูหยินเหอพยักหน้าติดกันหลายครั้ง
เจียงเซี่ยนบอกนางว่า “ต่อไปคนที่สามารถไปร่วมงานเลี้ยงต่างๆ เป็นเพื่อนตงจื้อได้มีแต่อาถงเท่านั้น หากจำเป็นต้องมีคนแนะนำเพราะตงจื้ออายุน้อยเกินไป ในคนรุ่นเดียวกันต้องหาคนที่มีอำนาจมากกว่าตระกูลหลี่ ในผู้อาวุโสต้องหาคนที่มีคุณธรรมสูงและมีชื่อเสียงมาก น้องหญิงทั้งสองเดินออกไปถึงจะถูกคนให้ความสำคัญ เรื่องนี้ท่านต้องจำไว้!”
“ข้าจำไว้แล้ว” ฮูหยินเหอรับประกัน แต่จะไปบอกเกาเมี่ยวหรงอย่างไร กลับกลายเป็นความทุกข์ใจของนางแล้ว นางจึงขอร้องเจียงเซี่ยนว่า “ไม่อย่างนั้น…ท่านหญิงส่งคนไปบอกดีกว่า! ก่อนหน้านี้ข้าทำผิดต่อนางเล็กน้อยแล้ว ตอนนี้จะ…ถึงอย่างไรนางก็เป็นเด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือน นิสัยหยิ่งยโส ข้ากลัวว่าถึงเวลานั้นจะทำลายมิตรภาพระหว่างใต้เท้าของพวกเรากับท่านฝูอวี้” และเอ่ยอีกว่า “ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ข้าทำไม่ถูก ท่านหญิงก็ถือว่าช่วยข้าสักครั้งแล้วกัน ต่อไปมีเรื่องอะไร ข้าจะไม่ตัดสินใจโดยพลการอีกแล้ว”
เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “หากข้าออกหน้า คุณหนูเกาจะคิดว่าข้าเป็นคนจงใจขัดขวางในนั้นหรือเปล่า?”
ใครจะรู้ว่าฮูหยินเหอกลับเอ่ยว่า “ท่านเป็นท่านหญิง ต่อให้เมี่ยวหรงไม่พอใจ ก็ทำได้
