่องจึงเข้าใจผิดได้ง่ายมาก ความจริงแล้วครั้งนี้ข้าก็หวังดีเช่นกัน คิดว่าตงจื้อยังอายุแค่แปดขวบ และเมื่อก่อนข้าก็เป็นคนไปร่วมงานเลี้ยงพวกนี้เป็นเพื่อนนาง แต่กลับคิดไม่ถึงว่าท่านหญิงจะมีแผนการอื่น ในความคิดของข้า ฮูหยินเหอก็เหมือนจะไม่รู้เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นฮูหยินเหอก็คงจะไม่ขอให้ข้าพาตงจื้อไปด้วย…”
นางเอ่ยพลางสังเกตสีหน้าของเกาเมี่ยวหวา
สีหน้าของเกาเมี่ยวหวาแลดูแปลกไปเล็กน้อย
คลุมเครือ แต่ไม่ได้โกรธหรือโมโหอย่างแน่นอน
เกาเมี่ยวหรงอดไม่ได้ที่จะหยุดพูด และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านพี่ เป็นอะไรไปหรือ?”
เกาเมี่ยวหวาเหมือนสะดุ้งตื่น และจู่ๆ ก็เอ่ยว่า “เมื่อตอนเที่ยงข้ารับประทานอาหารกลางวันกับพวกหลี่เจี่ยหยวน หลี่เจี่ยหยวนบอกว่า อยากยืมภาพวาดที่เก็บสะสมไว้ของท่านหญิงดูหน่อย ข้ารับปากไปแล้วว่าจะช่วยพูดต่อหน้าจงเฉวียนให้เขา…เช่น…เช่นนี้จะทำอย่างไร?”
ความโกรธของเกาเมี่ยวหรงติดอยู่ที่อกและเจ็บปวดจนพูดอะไรไม่ออกสักคำนานมาก
นางถูกเจียงเซี่ยนรังแกแบบนี้แล้ว พี่ชายของนาง พี่ชายร่วมสายเลือด พี่น้องท้องเดียวกัน ไม่คิดถึงความทุกข์ของน้องสาว ทว่ากลับกลุ้มใจว่าเจียงเซี่ยนจะให้เพื่อนของเขายืมภาพวาดดูห
