รือไม่…นี่ยังใช่พี่ชายแท้ๆ ของนางหรือไม่?
แต่นางยังไม่ทันได้ซักถาม เกาเมี่ยวหวาก็พึมพำแล้วว่า “ไม่ได้! เรื่องนี้ข้ารับปากหลี่เจี่ยหยวนแล้ว หากท่านหญิงเจียหนานไม่ยอมให้ยืมภาพวาด นั่นก็ยุ่งยากแล้ว!” แล้วหันตัวไปเอ่ยเสียงดังว่า “น้องหญิง เจ้ากลับไปช่วยท่านอาก่อน ไว้ข้าไปพบจงเฉวียนแล้วค่อยว่ากัน”
เกาเมี่ยวหรงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างโกรธจนตัวสั่นทั้งตัว
——————————————————
ทว่าเวลานี้เจียงเซี่ยนกลับกำลังคุยกับฉางเหริ่นตง “ดังนั้น…ปลายเดือนแปดพี่ชายของเจ้าก็จะมา เช่นนั้นพวกเราต้องเตรียมอะไรบ้าง? ข้าได้ยินคนบอกว่า เปิดโรงหมอต้องขายยาด้วย ถึงจะได้เงิน เป็นแบบนี้หรือ? เหมือนพ่อค้ายารายใหญ่มากมายต่างต้องเข้าไปซื้อยาที่เสฉวน พวกเจ้าต้องการหรือไม่?”
ว่ากันว่าเสฉวนมีมลพิษที่เป็นอันตรายต่อร่างกายคนและทำให้คนป่วย หากสามารถทำให้พี่ชายของฉางเหริ่นตงเข้าเสฉวนพร้อมหลี่เชียนได้ ก็ถือว่าได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งสองฝ่ายเช่นกัน
ฉางเหริ่นตงได้ยินแล้วก็เบิกตาโตเหมือนระฆังทองแดงทันที “ท่านเปิดร้านขายยา ยังคิดจะหาเงินด้วยอย่างนั้นหรือ?”
“ทำไมไม่หาเงิน?” เจียงเซี่ยนย้อนถาม “คนต่างไม่สนใจสิ่งที่ได้มาโดยไม่เสียเงิน ต่อให้ข้าอย
