ากใช้เงินหรือสิ่งของช่วยเหลือคนที่ใช้ชีวิตลำบากในใต้หล้า ก็ไม่สามารถรักษาคนโดยไม่รับเงินและบริจาคยาอย่างไร้สาเหตุได้เช่นกัน หากฝ่าบาททรงทราบ จะคิดว่าข้ากำลังดึงคนอื่นมาเป็นพวก อยากจะวางแผนกบฏน่ะสิ?”
ไม่ได้อย่างนั้นหรือ?!
ฉางเหริ่นตงนึกถึงสิ่งที่เขาได้เห็นจากการขึ้นเหนือล่องใต้ในหลายปีนี้ คิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็ยังเก็บคำพูดนี้ไว้ในใจ และเอ่ยว่า “เช่นนั้นท่านคิดจะเปิดโรงหมอหรือเปิดร้านขายยากันแน่!”
“ต้องเปิดโรงหมออยู่แล้ว!” เจียงเซี่ยนเอ่ยพลางยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ “หากข้าอยากเปิดแค่โรงหมอธรรมดา นั่นยังมีความหมายอะไร? แน่นอนว่าต้องรอให้มีค่าตอบแทนดีถึงจะยอมตกลงทำงาน บอกว่าพี่ชายของเจ้าเป็นหมอหลวงที่มาจากในวัง รักษาโรคที่รักษายากต่างๆ โดยเฉพาะ รอคนอื่นมาขอร้องที่บ้าน พอเริ่มมีชื่อเสียง ก็เปิดโรงหมอเล็กๆ ในตรอกเล็กๆ ที่เปล่าเปลี่ยวตามความต้องการของทุกคนได้ รักษาให้แค่คนที่รู้จักกัน พอหน้าประตูเจริญรุ่งเรืองและคึกคัก ก็เปลี่ยนสถานที่ได้…”
ฉางเหริ่นตงมองเจียงเซี่ยนอย่างตกใจมาก และเอ่ยว่า “นี่…นี่เป็นความคิดของแม่ทัพหลี่หรือเป็นความคิดของท่านกั๋วกงขอรับ?”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างแปลกใจว่
