ายุน้อยกว่าข้าสองปี ก็เป็นซิ่วไฉแล้ว คนที่เจ้าบอกนั้นอายุสิบเจ็ดปีแล้วใช่หรือไม่? จวี่เหรินที่อายุสิบเจ็ดปี ก็ไม่แปลกตรงไหนเช่นกัน!”
ถึงอย่างไรก็อายุยังน้อย ความหงุดหงิดฉายวาบผ่านไปบนหน้าของติงหวั่นอย่างเบาบาง อยากโต้เถียง ก็ไม่อาจโต้เถียงได้
สีหน้าของนางจึงดูแย่เล็กน้อย
ฮูหยินหลู่กับฮูหลินติงอดไม่ได้ที่จะแลกเปลี่ยนสายตากัน
พี่ชายของฮูหยินจวง ปีนี้ยังอายุไม่ถึงสี่สิบปี ก็ดำรงตำแหน่งรองตุลาการของศาลต้าหลี่แล้ว
นี่ก็เป็นความมั่นใจของฮูหยินจวงเช่นกัน
ในห้องเงียบกริบไปชั่วขณะ
สีหน้าของฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่ก็ดูแย่เล็กน้อยเช่นกัน
เมื่อครู่ไม่รู้ว่าคุยอะไร คุยไปคุยไปก็เอ่ยถึงการสอบขุนนางระดับเซียงซื่อที่จัดขึ้นในฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว ลูกชายของฮูหยินหลี่สอบผ่านและได้เป็นเจี่ยหยวน ติงหวั่นนับถือพี่ชายผู้นี้มาโดยตลอด จึงอดไม่ได้ที่จะชมขึ้นมา ทว่าจู่ๆ คุณหนูใหญ่ตระกูลจวงกลับก้าวออกมาเอ่ยถึงลูกพี่ลูกพี่น้องที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายของตนเอง
ไม่ว่าแม่คนไหนได้ยินคำพูดแบบนี้ก็จะรู้สึกไม่ค่อยพอใจทั้งนั้น
ยิ่งไปกว่านั้นคุณหนูจวงเป็นเพียงเด็กสาวที่ยังอายุไม่ครบสิบห้าปีเต็ม คนที่นั่งอยู่ก็ล้วนเป็น
