ผู้อาวุโสของนาง ต่อให้พวกนางอยากทะเลาะกับนางก็ไม่สมฐานะอยู่ดี
ฮูหยินจวงรีบลุกขึ้นขอโทษฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่ “นางเป็นลูกสาวคนโต หลังจากนั้นสิบเอ็ดเดือนข้าก็คลอดลูกชายคนโตอีกทันที ท่านแม่กลัวว่าข้าเลี้ยงลูกสองคนพร้อมกันจะเหนื่อยเกินไป จึงรับนางไปเลี้ยงดูข้างกาย นางโตมากับลุง จึงนิสัยเอาแต่ใจเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้ ขอให้ฮูหยินทั้งสองอย่าได้ใส่ใจ”
พูดไปพูดมา ก็ยังต้องใช้ลุงของคุณหนูจวงมากดคน
ฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่สีหน้าเย็นชามากขึ้น และขี้เกียจแม้แต่จะเอ่ยคำทักทายแล้ว
ฮูหยินหลู่รีบออกหน้าไกล่เกลี่ย โดยถามทุกคนด้วยรอยยิ้มว่า “แตงหวานวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง? ข้ารู้สึกว่าหวานกว่าปีที่ผ่านมาเสียอีก ซื้อกลับมาเล็กน้อยก็ดีทุกลูก ข้าได้ยินหญิงรับใช้ในบ้านบอกว่า นั่นเป็นเพราะปีนี้น้ำฝนดี อากาศร้อน เพียงแต่ลำบากพวกเราแล้ว ออกไปข้างนอกก็เหงื่อทั้งตัว จนไม่กล้าไปไหนทั้งนั้น” แล้วก็สั่งแม่นมข้างกายว่า “ส่งน้ำแกงถั่วเขียวสำหรับคลายร้อนไปให้คนของคณะสื่อเจียหน่อย พวกเขาก็ลำบากมากเหมือนกัน”
แม่นมยิ้มพลางขานว่า “เจ้าค่ะ” และออกไป
ฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่ก็กลับมาเป็นปกติแล้วเช่นกัน จึงยิ้มและเอ่ยถึงอากาศ
