ลางเลือกลูกพลัมสีแดงเข้มจากในจานผลไม้ยื่นให้เจียงเซี่ยน “ท่านลองชิมดู ข้าปลูกเอง”
“ท่านยังชอบเรื่องพวกนี้ด้วยหรือ!” เจียงเซี่ยนแปลกใจเล็กน้อย
ฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่นั่งอยู่ตรงข้ามเจียงเซี่ยน พอได้ยินฮูหยินหลี่ก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นางไม่เพียงแต่ชอบปลูกไม้ผล ยังชอบทำดอกไม้ผ้าไหมประดิษฐ์ด้วย…ดอกไม้ผ้าไหมประดิษฐ์ที่สาวใช้ในจวนของพวกนางทำ ส่งเป็นของขวัญเทศกาลตรุษจีนให้พวกเราทุกปี ไม่รู้ว่าลดงานให้นางไปตั้งเท่าไร!”
น้ำเสียงนั้น พอได้ยินก็รู้ว่ากำลังหยอกฮูหยินหลู่เล่น ทว่ากลับทำให้เจียงเซี่ยนประหลาดใจอีกครั้ง
ฮูหยินหลู่หัวเราะ และเอ่ยกับเจียงเซี่ยนว่า “ท่านอย่าฟังฮูหยินหลี่ นางแค่อยากหัวเราะเยาะที่ข้าทิ้งงานของตนเองไปทำอย่างอื่น เพราะปีที่แล้วข้ายุ่งอยู่กับการทำดอกไม้ผ้าไหมประดิษฐ์กับสาวใช้ในจวน จนจำวันเกิดของนายหญิงใหญ่ตระกูลหยวนผิด คนอื่นต่างไปกินเหล้า ข้าไม่เพียงแต่ไม่ไป ทว่ายังรีบไปวันรุ่งขึ้นด้วย นี่จึงกลายเป็นเรื่องตลกใหญ่ในเมืองไท่หยวน”
นางพูดไป สีหน้าแลดูทุกข์ใจ แต่กลับฉายแววหัวเราะเยาะตนเองอยู่อย่างเบาบาง
คนที่กล้าหัวเราะเยาะตนเอง ล้วนเป็นคนที่จิตใจเข้มแข็งอย่างไม่มีสิ่งใด
