เทียบได้
จู่ๆ เจียงเซี่ยนก็นึกถึงสิ่งที่ไทฮองไทเฮาพูดกับนางตอนเด็ก
นางอดที่จะให้ความสำคัญฮูหยินหลู่ไม่ได้
ฮูหยินของผู้บัญชาการหวังนั่งอยู่ข้างหลังฮูหยินเหอ
นางอยากคุยกับฮูหยินหวังหลายครั้ง แต่เห็นฮูหยินหวังคุยกับฮูหยินเฉียนที่นั่งอยู่ข้างหลังนางเรื่องอากาศสองสามวันนี้ตลอด กลัวว่าหลังฤดูใบไม้ร่วงฝนจะตกหนักติดต่อกัน และส่งผลต่อการเก็บเกี่ยวในวันนี้ นางเอ่ยแทรกไม่ได้ จึงทำได้เพียงนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างร้อนใจเปล่าๆ
ดีที่ฮูหยินหวังไม่ใช่คนแบบที่เอาแต่พูดเอง พอหัวข้อสนทนาจบลงชั่วคราว นางก็ยิ้มให้ฮูหยินเหออย่างรู้สึกเสียใจ และเอ่ยว่า “พวกเราคุยเรื่องพวกนี้กันเจ้าฟังแล้วคงเบื่อมากใช่หรือไม่! ตอนแรกสุดที่ใต้เท้าเฉียนเข้ามาเป็นขุนนางในราชสำนัก เคยเป็นปลัดอำเภอที่เฝินหยาง ควบคุมการผลิตทางการเกษตร จนกลายเป็นความเคยชินแล้ว ฮูหยินเฉียนจึงสนใจเรื่องการเกษตรมากตามไปด้วย”
ฮูหยินเหอเอ่ยอย่างไร้ชีวิตชีวาว่า “นี่เป็นเรื่องดีนี่นา! แต่ข้าไม่รู้เรื่อง ไม่อย่างนั้นจะได้คุยกับทุกคน”
“มีใครเข้าใจจริงๆ หรือ!” ฮูหยินเฉียนถอนหายใจ และเอ่ยว่า “ข้าก็เพียงแค่ฟังนายท่านของพวกเราพูดมาเช่นกัน การเก็บเกี่ยวของซานซีปีที่แ
