นที่ตระกูลหลี่ในเวลานี้ได้
เกาเมี่ยวหรงยิ้มเล็กน้อย
จะเห็นได้ว่านางก็เอาแต่ยึดกฎตายตัวไม่ได้แล้วเช่นกัน
“เช่นนั้นข้าจะรอคำเชิญจากฮูหยิน!” นางยิ้มอย่างอ่อนโยนและใจกว้าง แถมยังลูบศีรษะของหลี่ตงจื้ออย่างเอ็นดู และเอ่ยกับฮูหยินเหอว่า “ท่านกับท่านหญิงเดินทางปลอดภัย ข้าจะกลับไปก่อนแล้ว”
ฮูหยินเหอพยักหน้าอย่างรู้สึกเสียใจ และส่งนางออกไปข้างนอกด้วยตนเอง
เจียงเซี่ยนยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ และดูการแต่งตัวของหลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียง
หลี่ตงตงจื้อสวมเสื้อกั๊กยาวผ้าไหมหังสีเขียวอ่อน เครื่องประดับรูปดอกไม้ไข่มุกเล็กหินโมราสีแดง สะอาดสะอ้านและเกลี้ยงเกลา เหอถงเหนียงสวมเสื้อกั๊กยาวผ้าโปร่งสีชมพู กระโปรงปักลายสีขาว ปิ่นปักผมดอกไม้อำพันขี้ผึ้งสีแดง ถึงแม้จะดูเหมือนหญิงงามจากตระกูลเล็กๆ ทว่าก็กลับทำให้คนเห็นแล้วเบิกบานใจเช่นกัน
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “การแต่งตัวของพวกเจ้าสองคนเป็นความคิดของใครหรือ?”
ทั้งสองคนได้ยินแล้วต่างก็กังวลและกระวนกระวายเล็กน้อยทันที พวกนางผลัดกันมองไปมา สุดท้ายหลี่ตงจื้อก็เป็นคนเอ่ยว่า “พี่สะใภ้ เป็นความคิดของข้า”
เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “ไม่เลว ไม่เลว! ต่อไปก
