ว่า หากน้องหญิงเพียงแค่อยากให้เสี่ยวเหอรับใช้ระยะหนึ่ง ปกติก็ปกป้องนางมากหน่อย และตกรางวัลให้นางบ้างเป็นบางครั้ง ไว้นางถึงวัยแล้ว ก็หาครอบครัวสามีให้นางอย่างดีก็พอแล้ว”
หลี่ตงจื้อเข้าใจแล้ว จึงรีบเอ่ยว่า “ข้าอยากให้นางรับใช้ข้าไปตลอดชีวิต”
“เช่นนั้นก็ดี!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไว้ผ่านสองวันนี้ไปแล้ว เจ้าก็ให้เสี่ยวเหอไปหาฉิงเค่อเถอะ! ตอนที่เจ้าฝึกคัดตัวอักษร สามารถให้เสี่ยวเหอเรียนรู้อะไรบางอย่างกับฉิงเค่อได้ ก็ไม่ทำให้นางเสียเวลารับใช้เจ้าเช่นกัน”
หลี่ตงจื้อพยักหน้าติดกันหลายครั้ง
เจียงเซี่ยนไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับหลี่ตงจื้อแล้ว จึงหลับตาพักผ่อน
หลี่ตงจื้อไม่รู้ว่าควรจะคุยอะไรกับเจียงเซี่ยนบ้าง จึงทำได้เพียงก้มหน้าเล่นผ้าเช็ดหน้าในมือ
ท่ามกลางเสียงกลิ้งของรถม้า ไม่นานพวกนางก็ถึงบ้านของใต้เท้าหลู่
หลี่ตงจื้อโล่งอก
นางรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนดีกับนางมาก ทว่าไม่รู้ทำไม นางถึงกลัวพี่สะใภ้ใหญ่ของนางคนนี้เล็กน้อย
————————————–
