็สั่งให้ไป่เจี๋ยตั้งอาหารเย็นอย่างอารมณ์ดี
หลี่เชียนกลับมาแล้ว
เขามองเจียงเซี่ยนด้วยสายตาซับซ้อนเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนรู้ว่าเซี่ยหยวนซีต้องบอกเรื่องตั๋วเงินกับหลี่เชียนแล้วอย่างแน่นอน
นางแสร้งทำเป็นไม่รู้ และทักทายหลี่เชียนเหมือนปกติ แล้วให้สาวใช้ช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า
แต่จู่ๆ หลี่เชียนกลับเดินเข้ามากอดเจียงเซี่ยนอย่างรวดเร็ว
สาวใช้กับแม่บ้านที่รับใช้ทั้งห้องต่างก็ก้มหน้าลง และทยอยเดินออกไปข้างนอกอย่างเร็วมาก
เหมือนพวกเขาจะทำอะไร!
เจียงเซี่ยนหน้าร้อนผะผ่าว และรีบไอหนักๆ สองสามครั้ง แล้วผลักหลี่เชียนพลางเอ่ยว่า “นี่เจ้าทำอะไรน่ะ? กลางวันแสกๆ ก็ไม่กลัวคนรับใช้หัวเราะเยาะ! รีบปล่อยข้า!”
หลี่เชียนไม่เอ่ยสิ่งใด ทว่ากลับกอดนางแน่นขึ้น
“ขอบคุณ!” เขาเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำและแหบแห้ง
เจียงเซี่ยนถอนหายใจ
พลางคิดว่าจะโน้มน้าวหลี่เชียนอย่างไรดี
แต่หลี่เชียนกลับปล่อยนาง แล้วจูบขมับของนางเบาๆ และเดินไปที่ห้องด้านในอย่างรวดเร็ว
เดินไปก็ยังเอ่ยเสียงดังไปด้วยว่า “ทำไมยังไม่ตั้งอาหารอีก วันนี้วิ่งอยู่ข้างนอกทั้งวัน ข้าหิวมากแล้ว”
เจียงเซี่ยนยิ้มออกมา และตะโกนเรียก “ไป่เจี๋ย” เสียงดัง
หลี่เชีย
