นอยู่ห้องด้านในนานมากถึงจะออกมา
ตอนที่ออกมาหางตาแดงเล็กน้อย
หลังจากนั้นก็กินข้าว ดื่มชา และนั่งคุยกันบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง
พวกเขาต่างไม่เอ่ยถึงเรื่องที่เกี่ยวกับตั๋วเงินอีก
หลี่เชียนยอมรับกับเจียงเซี่ยนอย่างเยือกเย็นว่าสถานการณ์ของเขาในเวลานี้ลำบากเล็กน้อย ทว่าเขาก็มั่นใจมากเช่นกัน “ต่อไปอาจจะเจอสถานการณ์ที่แย่กว่านี้ แต่ข้างกายข้ามีเซี่ยหยวนซี มีพวกอวิ๋นหลิน และยังมีเจ้า…ข้าคิดว่าต่อไปจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน้า โดยไม่สงสัยคำพูดของเขาแม้แต่นิดเดียว
หลี่เชียนอึ้งไปเล็กน้อย แล้วก็หัวเราะเสียงดัง
เจียงเซี่ยนตกใจ และเอ่ยว่า “เจ้าหัวเราะอะไร?”
“ไม่ได้หัวเราะอะไร ไม่ได้หัวเราะอะไร!” หลี่เชียนพูดไปก็อดไม่ได้ที่จะกอดนางไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง
เวลานี้ในห้องมีเพียงเซียงเอ๋อร์รับใช้คนเดียว เจียงเซี่ยนไม่ดิ้น ทว่าหน้ายังคงแดงมาก
นางเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้าเป็นอะไรไป?”
“ข้าไม่เป็นไร” หลี่เชียนออกแรงกอดเด็กสาวคนนี้ และอยากจะฝังลงไปในร่างกายของตนเอง
นางมักจะเชื่อเขาอย่างไม่มีเหตุผลแบบนี้เสมอ
ก็เหมือนเหตุการณ์ที่ภูเขาวั่นโซ่วในตอนนั้น
เขาเป็นเพียงเด็กบ้านนอกที
