่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่เจียงเซี่ยนกลับบอกเรื่องที่เจียงเจิ้นหยวนจะแอบเล่นตุกติกทำให้เฉาไทเฮาสูญเสียอำนาจที่แท้จริงกับเขา และให้เขาเข้าร่วมเหตุการณ์ที่ภูเขาวั่นโซ่ว
แล้วยังตอนนี้…เขาเพียงแค่ออกเช้ากลับดึกไม่กี่วัน นางก็รู้สึกได้ทันทีว่าเขาประสบความลำบากแล้ว
นี่ต้องชอบคนๆ หนึ่งแค่ไหน ถึงได้ใส่ใจทุกจุด และใส่ใจทุกเรื่อง ความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยก็สามารถรู้สึกถึงความผิดปกติของเขาได้
“เจ้าบอกข้ามาตามตรง” เขากระซิบข้างหูนางว่า “เจ้ารู้จักข้ามานานแล้ว และชอบข้ามานานแล้วใช่หรือไม่…”
ไม่อย่างนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันแบบนี้ก็ไม่มีทางอธิบายได้
“เจ้า…เจ้า…เจ้าพูดจาเหลวไหล!” เจียงเซี่ยนออกแรงผลักหลี่เชียนเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง “ยังไม่รีบปล่อยมืออีก เจ้าจะรัดข้าจนขาดใจตายแล้ว”
หลี่เชียนรู้แรงของตนเอง พอได้ยินจึงรีบปล่อยเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนไปนั่งตรงปลายเตียงอุ่นห่างจากหลี่เชียนมากทันที และเอ่ยอย่างไร้ชีวิตชีวาและโหดเหี้ยมว่า “เจ้าติดต่อกัวหย่งกู้ได้หรือยัง? สองสามวันนี้ก็อย่าขอร้องคนไปทั่วเลย ข้าเขียนจดหมายให้จั่วอี่หมิง และให้พ่อบ้านหลี่ส่งไปเมืองหลวงอย่างด่วนที่สุดแล้ว อีกไม่กี่วัน
